[Fic] With You Always ◇Guilty Crown◇

posted on 31 Jan 2012 23:50 by safrira directory Fiction, Cartoon, Lifestyle

 

 

F5 ด้วยจ้าาา สำหรับคนที่ไม่เป็น ไกชู ไกชู เเละก็ไกชู

 

 

 

 

 

พระเจ้าช่วยกลัวยทอดไม่สุก

ไม่คิดว่าชีวิตนี้อีลูกจันจะลุกขึ้นมาเเต่งฟิค Y (〃_〃)ゞ

 

คู่นี้มันสุดๆ เลยนะเออ ฟินจนเเต่งเอง

ถ้า........ไม่ตาย อีลูกจันก็คงยังไม่เเต่งหรอก TT___TT

 

นี้เป็นการเเต่งฟิคเรื่องเเรกจริงๆเลยนะค่ะ ปกติเเต่งนิยายเล่นๆที่ไม่เคยเอาไหนเเล้วก็ไม่จบ

สำนวณกากๆ ที่เริ่มจะยาวไป...........สำหรับฟิค....

เอาเถอะ อ่านกันเเล้วติชมด้วยนะ ´ω`

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Title :  With You Always Fandom : Guilty Crown Genre : Drama , Romance Rating : 15 ละกัน มากกว่านั้นเดียวหลังไมค์  Pairing : Tsu tsugami  Gai  x  Ouma  Shu   _______________________________________________________________________________

สิ่งที่เจ็บปวดมากที่สุด คือการต้องทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับใจตนเอง..........

นายว่าอย่างงั้นไหม..... ไก....

_____________________________________________________________________________

 

“โอมะ ชู สินะ”

เสียงทุ้ม ดังก้องในโสตประสาท พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ปรากฏออกมาอย่างค่อนข้างชัดเจน

บนใบหน้าคมสันของบุรุษผู้หนึ่ง เฮือกกกก !!

เสียงหอบหายใจ อย่างติดขัดดังมาจากร่างบางที่พลุดลุกขึ้นนั่งจากเตียง มือทั้งสองยังคงลูบใบหน้าไปมาอย่างงงงวย

ก่อนที่จะสะบัดหน้าไปมาแล้วพ่นลมหายใจตามมาอีกชุดใหญ่ เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลแก่ที่บัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาสีน้ำตาลแดงยังคงแสดงอาการตื่นกลัวอยู่นิดๆ

ฝันเรื่องนี้อีกแล้ว มันผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว แต่ทำไมน้ำเสียงแบบนั้นยังคงทำให้เขาสะกิดใจบางอย่าง......

 

บางอย่างที่เนินนานมาแล้ว .......

ใช่ เขายอมรับว่าเขากลัว กลัวบางสิ่งบางอย่างที่ถูกซ่อนเก็บไว้ จนถึงขนาดลืมเลือนมันไป

 

 

               เช้าจรดเย็นของ “โอมะ ชู” ยังคงเป็นปกติเสมอ สำหรับคนที่ไม่มีจุดน่าสนใจอย่างเขา เช้าตื่นไปโรงเรียน เย็นกลับบ้าน และนั้นคือสิ่งที่เขาพอใจ ไม่มีอะไรน่ากลัว วุ่นวาย และเสี่ยงอันตราย.....  จนกระทั่งเมื่ออาทิตย์ก่อน เขาได้พบกับ ยูสึริฮะ อิโนริ นักร้องนำวง  Egoist  ที่ทำให้โลกอันสวยงามจอมปลอมของเขาเปลี่ยนไปโดนสิ้นเชิง                _______________________________________________________________________________ เอี้ยดดดด !!

เสียง รถไฟฟ้าเบรกกะทันหัน ผู้โดยสารต่างตกใจพลุดลุกนั่งกันสะเปะสะปะ รวมถึงชูด้วยเช่นกัน  ทั้งๆที่เขานึกว่าจะเป็นวันที่ปกติสุขตามปกติเสียอีกแต่ก็ไม่  คิ้วน้ำตาลเข้มตามสีผมของเจ้าของขมวดเข้าหากันได้ไม่นาน เสียงระเบิดตูมใหญ่ก็ดังตามมาเป็นชุดใหญ่  ทุกอย่างดูชุลมุน ผู้โดยสารต่างพากันหวีดร้องด้วยความกลัว บ้างพยายามแงะงัดประตูรถไฟฟ้า

 

ชู ได้สติก็ขว้าเอาที่ทุบกระจก ทุบกระจกหน้าต่างเพื่อเป็นช่องทางในการหลุดออกจากรถไฟฟ้า เศษกระจกที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ สร้างบาดแผลให้ชูได้ไม่น้อย.......

แต่สิ่งที่สมองสั่งการตอนนี้ คือ หนีออกไปจากจุดนี้ให้เร็วที่สุด เพราะแค่เรื่องเมื่ออาทิตย์ก่อนก็สร้างความวุ่นวายให้แก่ชีวิตเขามาพอแล้ว........

 

โชคดีที่เป็นเนินทางลงทำให้ชูกระโดนลงพื้นได้ไม่ยาก แต่ข้อเท้าซ้ายเกิดอาการแพงนิดหน่อย

“ตั้งสติให้หมั่นชู”  เขาคิด เสียงระเบิดและเสียงต่อสู้จากเลนเอฟยังคงดังอยู่ใกล้ๆกับตัวเขา แต่แล้วก็มีเสียงระเบิดดังกึกก้อง โอมะ ชู รู้สึกว่าประสาทการรับรู้ด้านชาไปชั่วขณะ ก่อนที่จะถูกทดแทนด้วยอ้อมกอดอบอุ่น เส้นผมสีครีมแผ่กระจายเต็มใบหน้า รับรู้ได้แต่ลมหายใจอุ่นๆ ซึ่งคล้ายกับกำลังถอนหายใจอยู่เหนือศรีษะ

“นาย.....”

 

เขา พูดได้แค่นั้น ก่อนที่จะถูกบุคคลผู้นั้นกระชากให้ลุกขึ้นยืน จากนั้นมือใหญ่ก็จับข้อมือบาง พร้อมออกวิ่ง เสียงระเบิดดังตามมาอีกหลายลูกแต่เหมือนบุคคลที่วิ่งนำหน้าจะไม่สนใจ ฝ่ามือใหญ่ที่กระชับแน่นยิ่งขึ้นเหมือนตอกย้ำว่าจะไม่ปล่อยมือจากร่างเล็กอีกต่อไป............  ชู โดนพลักให้เข้าไปหลบอยู่ด้านหลังคอนกรีตใหญ่ ดวงตาสีน้ำตาลยังคงจ้องมองคนที่ช่วยชีวิตเขาอย่างงงวย

 

ซึซึกามิ ไก ไม่ได้สนใจดวงตาสีน้ำตาลที่จ้องอยู่  มือใหญ่เตะอยู่ที่เครื่องมือสื่อสารด้านข้างใบหู

 

“ไก !!! อยู่ไหนน่ะ !!!” เสียงซึกุมิถามเข้ามาในสายอย่างกระวนกระวาย

“ยังไม่ตาย ปลอดภัยดี”  ไกตอบด้วยน้ำเสียงทุ่มนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.......

“ทำไมถึงพุ่งออกไปแบบนั้น อันตรายชัดๆ นี่ถ้าพี่อายาเสะหยุดเอนเอฟตัวนั้นไม่ได้ละก็.....” ซึกุมิยังแว้ดไม่หยุด

“เพราะฉันเชื่อว่าอายาเสะว่าจะป้องกันได้...”

“.................”

“แล้วสถานการณ์เป็นไงบ้าง?”

 

“เป็นไปตามแผน ตอนนี้ทีมอัลฟากำลังติดตั้ง เซไฟส์อยู่ ส่วนพี่อายาเสะกำลังจัดการกับเอนเฟลสองตัวสุดท้าย”

“ดี  เริ่มปฏิบัติการขั้นต่อไปภายใน 3.25 วินาที”

“รับทราบ”

“แล้ว ฉันจะกลับไปสมทบ เลิกคุย” ไกยังตอบซึกุมิด้วยน้ำเสียงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มือใหญ่ยกออกจากบริเวณใบหู เพื่อตัดขาดการส่งสัญญาณสื่อสาร หลังจากติดต่อกับซึกุมิแล้ว ไกก็หันหน้าไปสบตากับร่างเล็ก ซึ่งจ้องมองเขาอยู่นานแล้ว

“ครั้งที่สองที่นายเข้ามาอยู่ในเหตุการณ์.......” ไกเริ่ม

“ผม ไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่ต้องการกลับบ้าน แต่ก็มาเจอเรื่องบ้าๆแบบนี้” ชูเริ่มรวนเพราะคนตรงหน้าเขายังคงนิ่งเฉยอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทั้งๆที่พึงเฉียดความตายมา และถ้าไกไม่มาช่วยเขา ป่านนี้ร่างกายของเขาคงแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี ด้วยแรงระเบิดจากเครื่องเลนเอฟของกองกำลังแอนตี้บอดี้......

“คนของ GHQ เห็นนายอย่างจังๆแล้วชู นายกำลังมีอัตราย แอนตี้บอดี้ไม่ปล่อยนายไว้แน่นอน”

“ผมไม่ได้ทำอะไรผิด รัฐบาลทำอะไรผมไม่ได้”

“ฮึ” เสียงหัวเราะหยันๆตอบคนตรงหน้า ”ทำอะไรไม่ได้ นายยังไม่รู้จักพวกนี้ดีชู เพื่อเป้าหมายของตัวเอง พวกมันไม่สนใจกฏหมายหรืออะไรทั้งสิ้น“ ชูอ้าปากจะเถียงต่อ แต่ก็ต้องเงียบไป เพราะถูกตัดบท “แต่ไม่ว่ายังไงวันนี้นายต้องกลับไปที่ฐานก่อน รอดูเหตุการณ์ต่อไป อย่าลืมว่านายคือคนเดียวที่มีพลังนั้นอยู่ตอนนี้.......”

 

______________________________________________________________________

 

“รอบที่สองแล้ว มันชัดไปGHQ ไม่เอาเขาไว้แน่” อายาเสะออกความเห็นพร้อมส่ายหน้าเบาๆ เมื่อมองผ่านจอภาพที่เห็นคือไกกึ่งจูงและลากร่างเล็กแทบจะลอยผ่านประตูเข้า มาในแหล่งซ่องซุ่มกำลังของ “ผู้จัดการศพ”

“ถ้าเขายังไม่ยอมร่วมกับพวกเราเหมือนคราวที่แล้วอีก เขาไม่ปลอดภัยแน่” ซึกุมิสนับสนุนความคิดเห็นของอายาเสะพร้อมมองเชิงขอความคิดเห็นจากสมาชิกคนอื่น

ประตูเหล็กเปิดขึ้น ไกและชูที่ก้าวเข้ามา สมาชิกผู้จักการศพหันไปจับจองอยู่ที่คนคู่นั้น โดยเฉพาะคนตัวแรกที่เหมือนถูกลากเข้ามาในห้องนี้

“ไก เรื่องของ โอมะ ชู ฉันว่าเรามีปัญหา.....” ชิบุกิที่ยืนอยู่ตรงกลางห้อง เริ่มพูดทันทีที่ไกก้าวเข้ามาในห้อง

“ ฉันรู้แล้ว ” ไกหันกลับมาประเชิญหน้ากับบุคคลที่เดินเขามาด้านหลังอีกครั้ง

 “นายจำเป็นต้องเข้าร่วมกับเราแล้วชู GHQ ไม่ยอมปล่อยนายเป็นครั้งที่สองแน่”

ชูรู้สึกถึงสายตาของเหล่าสมาชิก ที่อยู่ในห้องนั้นทุกคนจ้องมาที่เขา ขาซ้ายก้าวถอยหลังอย่างอัตโนมัติเพราะทนแรงกดดันนั้นไม่ไหว

“ยังไงผมก็ยืนยันคำเดิม !! ผมเป็น นร. ธรรมดา  ไม่ได้เป็นผู้ก่อการร้ายแบบพวกคุณ !! ” ชูตอบกลับอย่างหวาดๆ“ผมไม่มีความกล้า ไม่มีอะไรเหมือนพวกคุณให้ผมกลับไปเถอะ........”                ไกย่างสามขุมเข้ามาหาอยู่ พร้อมใบหน้าที่เคร่งเครียด ชูตัดสินใจอย่างกะทันหัน เขาหันหลังเปิดประตูแล้ววิ่งออกไป

ไม่ว่าจะเป็นเสียง สีหน้า หรือท่าทางของชายผมสีครีมคนนั้น

ก็ทำให้เขารู้สึกเเปลกประหลาดทุกที.......

 

___________________

โอ มะ ชู พยายามวิ่งออกมาให้ไกลจากที่ที่เขาหันหลังมา

 

 ใช่ เขาเป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดาคนหนึ่ง แค่เด็กนักเรียน

เขาไม่มีความสามารถ ไม่มีความกล้า และไม่มีประโยชน์อะไรเลย

 

วิ่งออกมานอกห้องแค่ไม่กี่ก้าว มือบางก็ถูกร่างใหญ่ที่วิ่งตามมากระชากเหวี่ยงไปที่กำแพง

 

“ จะหนีไปถึงเมื่อไร ชู !!!” ไกตะคอกถาม “จะเป็นอย่างงี้ไปถึงเมื่อไร นายอยากจะกลับเป็นอย่างเดิมงั้นสิ อยากกลับไปเป็นแค่คนไร้ค่า !!? ทั้งๆที่นายมีความสามารถ มีพลังทีสามารถช่วยทุกคนได้ ” น้ำเสียงเย้ยหยันและสีหน้าเกี้ยวกราดของไกบ่งบอกอารมณ์ได้เป็นอย่างดี ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างด้วยความกลัว เข่าทรุดลงอย่างควบคุมไม่ได้ มือบางรีบยกมาปิดใบหน้าก่อนที่ร่องรอยแห่งความอ่อนแอจะแสดงออกมามากกว่านี้..........

........................

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่กลับรู้สึกว่ายาวนาน ร่างสูงที่ยืนคร่อมอยู่ขณะนี้พยายามสะกดอารมณ์ที่พุ่งพล่าน มือหนาที่ทุบกำแพงเมื่อครู่ค่อยๆคายออก เสียงถอนหายใจเบาๆ ดังขึ้น ก่อนตามด้วยเสียงทุ่มนุ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา

“มา เถอะชู เอาชนะความกลัวของนาย เอาชนะตัวเอง นายมีพลังที่ช่วยทุกคนได้ ที่นี่นายไม่ได้อยู่คนเดียว นายมีพวกพ้องและที่สำคัญนายมีฉัน........”

ชู นิ่งไปชั่วขณะก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงนั้น...... และพบกับมือที่ยืนมาตรงหน้าเหมือนกับพร้อมที่จะฉุดรั้งให้เขาลุกขึ้นสู้ และอยู่เคียงข้างกัน ดังเช่นครั้งที่แล้ว ที่เขาเองเลือกที่จะปฏิเสธมัน

ตอนนี้คงถึงเวลาที่เขาต้องสู้แล้วสินะ  ชูคิด มือบางยกขึ้นจับมือชายคนนั้นอย่างไม่หมั่นใจ ก่อนที่มือหนาจะกุมกระชับแน่น และดึงให้เขาลุกขึ้นยืน เพื่อที่จะก้าวข้ามความกลัวนั้น และเอาชนะตัวเองให้ได้..........

________________________________________________________________________________

 

 

 

 

วอทททททท เเต่งอะไรป๊ายยยยย

เเลดูดราม่าสุดๆๆๆๆ........โรเเมนตรงไหนเเว้...... NC ตรงไหนเเว๊....... =,.= ใจเย็นมันยังไม่ถึง

ผิดไหมถ้าบอกไว้ก่อนว่าฟิคเรื่องนี้มันขาดตอนเเน่ๆ เพราะนี่เเต่งเพราะความฟินสุดขีด

อันเนื่องมาจาก 4-5 คน ในทวิตที่ผลัดกันฟิน ไกชู

โดนลืมนึกหน้านึกหลัง ว่าจะรอดไหม (*'─────'*)

จะพยายามไม่ให้ยาวเกินไป สัก 5-6 คงจะจบ จบตรงไหนทุกคนก็จะรู้นะ......

จะพยายามใส่ฟิวอารมณ์ในตัวอักษรให้ได้ ไม่รู้จะได้รึเปล่า *ฮาาาาา*

 

 

ต่อจากนี้ก็ขอบคุณ

คนเเรก *~[..IChiChan..]~* พี่เอิงขาาาา ช่วยอ่านช่วยเเก้คำผิด เเนะนำบลาๆๆ //กอดเต็มเเรง

คนที่สอง Dragora R. daviz บอทชู(??) ที่จิ้นกันเล่นๆ ในทวิตอีกครั้งเป็นหนูทดลองยาอ่านคนเเรก

เเละสมาคมไกชูเเห่งทวิตไทย(??)ทั้งหลาย..... 

 

 

 

เจอกันวันที่ 5 นะจ้ะ No.6 :)))) 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ไกชู กรี๊ดดดดดดดดด ชอบมากเลยคร๊าาา เอาอีก

#8 By PoyChan on 2012-03-18 11:56

สุดยอด ไกชู ฮว๊ากกกกกกกกกกกกกก อยากอ่านต่อค่ะๆ

#7 By kapoopy on 2012-02-22 22:31

น่ารักจังเลยคะ cry

#6 By Felin Firn on 2012-02-16 16:15

กรี๊ดดดดดดด ไกชู><
แอบจิ้นคู่นี้มาตั้งแต่ตอนแรกเลยค่ะ
อร๊ากกกก ช่วยชูตลอดเลยนะไก //ดิ้น
รอตอนต่อไปค่า^^

#5 By melon[แจนจัง] on 2012-02-04 16:54

พี่คิดถึงเราจัง พยายามแต่งต่อไปนะ
ฝึกบ่อยๆ ต้องเป็นนักเขียนที่เก่งได้แน่

#4 By *~IChiChan~* on 2012-02-03 22:41

แฮก แฮก แฮก โอ๊ย*ตาย*

#3 By MildmiIZaaaaaa~ on 2012-02-02 21:56

อร๊าคคคคค ไกชู
กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฟินมากกกกกกกก

#2 By B★M ∞ Li3W on 2012-02-01 18:38

ไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชูไกชู

ฟินฟินฟินฟินฟินฟิน อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก //ตายยย

#1 By 抱き☆彡 on 2012-02-01 16:40